De omstandigheden rondom haar overlijden
Volgens de familie van Robina Aminian werd de jonge vrouw door een schotwond getroffen dat direct in de achterkant van haar hoofd werd afgevuurd door Iraanse veiligheidsagenten. Haar dood viel in de context van landelijke protesten, waarmee de Iraanse theocratie werd uitgedaagd. Het overlijden markeerde slechts het begin van het lijdensverhaal van haar familie. Na de schietpartij moest haar moeder door bergen van bebloedde lijken zoeken om haar dochter te vinden. Vervolgens legde de familie haar snel in een onmarkeerde greppel langs de weg, terwijl ze gehaast probeerden te ontsnappen aan autoriteiten die mogelijk eisen stelden voor de vrijlating van haar lichaam.
De decennialange nasleep van het verlies
De zoektocht van de familie weerspiegelt de bredere situatie in Iran, waar de repressie tijdens protesten vaak leidt tot overvolle trtranslationsmoeren en families die moeite hebben met het geven van een waardige begrafenis. Meer dan een week na haar dood heeft haar familie nog geen begrafenis kunnen houden voor de jonge Koerdische vrouw die in Teheran studeerde.
Nezar Minoei, haar oom uit Oslo, verklaarde dat Aminian een hoopvolle toekomst voor ogen had, maar dat die haar door omstandigheden is ontnomen. Haar exacte doodsituatie blijft onduidelijk, omdat details over wat er precies gebeurde beperkt blijven en de communicatie in Iran zwaar werd beperkt. Er zijn bevestigingen van een schotpartij op de avond van 8 januari nabij de campus van het Shariati Technical and Vocational College for Girls, maar het is niet mogelijk voor internationale waarnemers om dit onafhankelijk te verifiëren.
Het verhaal van haar dood volgens familie en getuigen
De familie in het buitenland kreeg slechts korte informatie via een telefoontje dat haar moeder op 10 januari kon maken. Ze bevestigden dat Aminian door veiligheidsagenten was neergeschoten en dat haar vrienden, die tijdens protesten aanwezig waren, haar in Teheran hadden zien lopen. Volgens hun getuigenis was ze door een kogel in de achterkant van haar hoofd geraakt.
Video’s op sociale media, gecontroleerd door het persbureau AP, en verklaringen van mensenrechtenorganisaties, artsen en overlevenden laten zien dat Iraanse autoriteiten met geweren en jachtgeweren protesten dispersieerden. De Iraanse overheid gebruikt steeds vaker termen als “terroristen” om demonstranten aan te duiden, hoewel er geen bewijs is dat Aminian bewapend was op het moment van haar dood.
De zoektocht en het verdriet van haar moeder
Toen haar moeder, Amina Norei, in Kermanshah was, een westelijke stad in de Koerdische regio, verging haar bericht via familie. Ze reisde gehaast naar Teheran en begon in de ziekenhuis- en mortuariumvoorzieningen overal lichaamspoed te zoeken. Ze zag talloze gezichten, hopend haar dochter te vinden, terwijl haar familie haar bijstond in de angst dat autoriteiten de herkomst van haar lichaam zouden eisen.
Volgens Amnesty International worden vele lichamen momenteel opgeslagen in trucks en magazijnen omdat de overvolle begraafplaatsen niet meer toereikend zijn. Toen Norei haar dochter vond, was haar gezin al bij haar, en ze verlieten snel de plek, uit angst dat de autoriteiten de toegang zouden blokkeren of eisen zouden stellen. Haar lichaam werd in een onmarkeerde grafrichting begraven op de rand van de weg, waar ze vermoedelijk nog steeds ligt.
Het manipulerende beleid en het herstelproces
De Iraanse autoriteiten beweerden recent dat begrafenisdiensten gratis zijn, maar verschillende families berichten over misbruik en afpersing, waarbij ze geforceerd worden om valse documenten te ondertekenen of geld te betalen in ruil voor het teruggeven van de lichamen. De organisatie Centre for Human Rights in Iran ontving meerdere meldingen over dergelijke praktijken, die bedoeld zijn om families af te schrikken van publieke rouw.
Volgens haar familie bleef de familie van Aminian acht uur lang met haar lichaam in de auto, terwijl haar bloed en tranen haar kleren bevuilden. Toen ze thuis kwamen, werd hun huis omsingeld door veiligheidsdiensten. Ze besloten hun dochter in een graf te begraven op de weg, waar zij nog steeds ligt, in een onmarkeerde plek.
De familie heeft sinds zondag geen contact meer gehad met Amina Norei of andere verwanten in Iran, wat de onduidelijkheid en het verdriet nog verdiept.