De uitvoering en motivatie van de moord
Op 11 januari 1957 werd de massamoordenaar Jack Gilbert Graham geëxecuteerd nadat hij een tijdontploffing met dynamiet had gebruikt om een vliegtuig tijdens de vlucht te vernietigen. Graham’s intentie was om zijn moeder te vermoorden zodat hij een levensverzekering van tientallen duizenden dollars kon innen. De crash veroorzaakte de onmiddellijke dood van zijn moeder en de overige 43 passagiers aan boord.
Onderzoek en bewijsvoering
Binnen enkele dagen concludeerden de onderzoekers dat er een mid-air explosie had plaatsgevonden. Vervolgens begonnen ze met het zorgvuldig zoeken naar de dader, waarbij ze de bagage van het gebied moesten doorzoeken. In een handtas van Daisie King werden verschillende krantenknipsels gevonden over haar familie, waaronder een artikel over haar zoon Graham. Een van de krantenberichten vermeldde dat Graham werd beschuldigd van vervalsing. Verder wekte het feit dat geen van haar bagage het explosie-ongeluk overleefde, argwaan.
Terwijl andere tassen intact of beschadigd waren, was die van haar volledig vernietigd. Al snel werd vastgesteld dat Graham een reisverzekering op het leven van zijn moeder had afgesloten met een waarde van 37.500 dollar. Na bedreigingen van de FBI, die anders zijn vrouw zou gaan aanklagen wegens het geven van inconsistenties in haar verklaringen, bracht Graham een bekentenis uit. Hij gaf toe dat hij de vlucht met 25 sticks dynamiet had opgeblazen, een aanzienlijke hoeveelheid voor deze taak.
Juridische en psychiatrische overwegingen
Graham werd aangeklaagd voor moord zodra men zich realiseerde dat er geen specifieke wet bestond tegen het bombardeer van een vliegtuig. Psychiatrische experts waren geschokt door zijn nonchalante houding tegenover de dood van de anderen aan boord. Hij verklaarde: “Het aantal mensen dat om het leven kwam, maakte voor mij geen verschil; het had ook een duizend kunnen zijn,” en voegde eraan toe: “Wanneer hun tijd komt, kunnen ze er niks aan doen.”
Hij pleitte aanvankelijk schuldig vanwege krankzinnigheid, maar veranderde later zijn verklaring in niet-schuldig. De jury was niet onder de indruk van zijn verdediging en na slechts 69 minuten beraad werd hij schuldig bevonden. Tijdens zijn leiding naar de gaskamer bleef hij onveranderd, met de woorden: “Wat betreft het schuldgevoel voor die mensen, ik heb dat niet. Ik kan er niks aan doen. Iedereen betaalt zijn weg en neemt de kansen die op zijn pad komen. Zo gaat het nu eenmaal.”
Conclusie en nasleep
Graham toonde geen spijt en vertoonde geen berouw toen hij naar de gaskamer werd geleid. Zijn houding bleef onveranderd tot het einde. Zijn acties en de daaropvolgende rechtszaak blijven een voorbeeld van gewelddadige criminaliteit met complex juridisch en psychiatrisch bewijs.